Klasztor Sióstr Norbertanek w Imbramowicach to jedno z najstarszych żeńskich zgromadzeń zakonnych w Polsce — i jeden z zaledwie dwóch czynnych dziś klasztorów norbertańskich w kraju, obok klasztoru na krakowskim Zwierzyńcu.
Fundatorami klasztoru byli w latach 1223–1226 biskup krakowski Iwo Odrowąż oraz jego stryj, komes Imbram, od którego wieś wzięła swoją nazwę. Losy zgromadzenia nie zawsze były spokojne — w 1260 roku najazd tatarski spustoszył i zniszczył zabudowania klasztorne, a w 1415 roku król Władysław Jagiełło zarządził przeniesienie sióstr do Buska, skąd wróciły dopiero po kilkudziesięciu latach, z nowymi przywilejami królewskimi.
Największą tragedią w historii klasztoru był pożar w 1710 roku, który strawił większość dawnego wyposażenia i tak poważnie uszkodził zabudowania, że nie dało się ich odbudować w pierwotnej formie. Dzięki hojności dobrodziejów i staraniom krakowskiego kanonika Dominika Lochmana, po 1711 roku powstał nowy zespół klasztorny, wzorowany na monumentalnych barokowych realizacjach rzymskich.
Centralnym punktem kompleksu jest kościół pw. św. Piotra i Pawła, konsekrowany w 1717 roku przez biskupa krakowskiego Kazimierza Łubieńskiego. Od 30 listopada 2003 roku kościół klasztorny nosi tytuł Regionalnego Sanktuarium Męki Pańskiej.
Dla mieszkańców gminy Trzyciąż klasztor w Imbramowicach to nie tylko zabytek — to żywe miejsce kultu i punkt na mapie regionu, do którego wciąż przyjeżdżają pielgrzymi i turyści z całej Małopolski.
Źródła: Wikipedia, zabytek.pl, Stowarzyszenie Przyjaciół Imbramowic „Dłubnia u źródeł”. Zdjęcia: Wikimedia Commons, licencja CC-BY-SA 3.0.
Komentarze